آواز افشاری

آواز و سه تار:علیرضا فولادی

تمبک:عارف فولادی (فرزند علیرضا فولادی)

کرمان "1383"

دانلود قطعه

کنسرت سه گاه

محمدرضا شجریان "آمریکا (۱۳۷۱)"

تار:داریوش پیرنیاکان

نی:جمشید عندلیبی

تمبک:همایون شجریان

کنسرتی که فقط در همون زمان به صورت VHS منتشر شد و هیچوقت سی دی نشد

این کار رو خودم صوتی کردم و قطعات رو جدا کردم

Download Dar Edameye Matlab

محمد معتمدی: آلبوم "گاهی سه گاهی" را با آهنگسازی پویا سرآیی منتشر خواهم کرد

محمد معتمدی از انتشار آلبوم جدید خود «گاهی سه گاهی» به آهنگسازی پویا سرآیی خبر داد.

محمد معتمدی خواننده در گفت و گو با خبرنگار موسیقی خبرگزاری سینمای ایران، گفت: در حال حاضر مشغول تهیه و جمع آوری آلبوم جدید خود هستم که به زودی منتشر خواهد شد.

وی افزود: این آلبوم یک پروژه سه گاه است که به آهنگسازی پویا سرآیی آماده انتشار شده است. آلبوم "گاهی سه گاهی" یک پروژه کاملا سنتی و کلاسیک است که منطبق با موسیقی ردیف دستگاهی ایران است و با ارکستراسیون جدید تنظیم و برای ارکستر سنتی کار شده است.

این خواننده اظهار داشت: این آلبوم در دستگاه سه گاه ساخته شده است و کسانی که در این آلبوم همکاری داشته اند همگی از هنرمندان هم عصر هستند از جمله پویا سرایی و امین اکبرپور که آواز من را همراهی کرده اند.

وی تصریح کرد: آهنگسازی قطعات این آلبوم به عهده پویا سرآیی است و دو تصنیف کار نیز به آهنگسازی خودم است. اشعار این آلبوم از حافظ، رهی معیری، فروغی بسطامی و عراقی است.

معتمدی خاطر نشان کرد: طبق فرم های موسیقی سنتی که برخی قطعات بی کلام است مثل پیش درآمد چهار مضراب که کلام ندارد در این آلبوم نیز دو قطعه بی کلام و باقی قطعات با کلام است. آلبوم در حال حاضر در مرحله اخذ مجوز قرار دارد و توسط شرکت نهاله رودکی منتشر خواهد شد.

منبع:خبرگزاری سینمای ایران

موسیقی ما - «تنها نخواهم ماند»، آلبوم جدید کیهان کلهر با همراهی علی بهرامی فرد از بیست و یکم اسفند ماه در تمامی فروشگاه‌های معتبر محصولات موسیقی ایران عرضه می‌شود.

این آلبوم از هشت قطعه «راز و نیاز با آسمان»، «کجایی‌»، «ظهر گرم تابستان»، «سرودی برای باران»، «من به فریاد»، «چیدن ستاره»، «شکوه» و «تنها نخواهم ماند» تشکیل شده است که در تابستان سال ۸۹ در استودیو بل ضبط شد. این آلبوم پیش از این در تالار وحدت در قالب کنسرت این دو هنرمند برگزار شده بود.

آلبوم «تنها نخواهم ماند» به دو نوازی بداهه "شاه کمان" و "سنتور بم" در مایه‌های آواز اصفهان و آواز افشاری اختصاص دارد که طی آن کیهان کلهر با شاه کمان و علی بهرامی فرد با سنتور بم به اجرا پرداخته‌اند.

کلهر که به تازگی اجراهایی را در هنگ کنگ و چند شهر کره به صحنه برده است و ماه گذشته کنسرت‌هایی را در آمریکا و فرانسه پشت سر گذاشت، پیش از این درباره ساز «شاه کمان» گفته بود: جنس صدای این ساز، به کمانچه نزدیک است و هشت سیم واخوان (بم) در آن به کار رفته است که به سازهای قدیم ایرانی نزدیک است. در این روزگار که ابداع ساز، معمول شده است ما نیز «شاه کمان» را بعد از ۱۵ سال کار روی آن، ارائه می‌کنیم.
بر پایه این گزارش کلهر بهار سال آینده به ایران می‌آید تا به همراه گروهش تور کنسرت تهران و شهرستان‌ها را برگزار کند.

آلبوم «تنها نخواهم ماند» از سوی شرکت فرهنگی هنری «نقطه تعریف» به مدیریت امیرحسین الله وردی منتشر شده است.

منبع : موسیقی ما

آلبوم جدید همایون شجریان و گروه «دستان» منتشر شد

گفتنی‌ست پس از «قیژک کولی» و «خورشید آرزو»، این سومین آلبوم مشترک همایون شجریان و گروه دستان است که روانه‌ی بازار موسیقی می‌شود.

دو آلبوم قبلی که توسط شرکت Celestial Harmonies در بازار جهانی منتشر شده، توانسته بود جایزه‌ی Worldmusic را از کمپانی معتبر نقد صفحات موسیقی آلمان به‌دست آورد.

دانلود کتاب الکترونیکی آلبوم "ای جان جان بی من مرو"

منبع : دوستداران همایون شجریان

جهانسوز دادبه

(1)برگ سبز 115

آواز:جهانسوز دادبه

سنتور:رضا ورزنده

نی:حسن کسایی

(2)دشتستانی "از مجموعه صد سال آواز"

غلامرضا دادبه (جهانسوز) در چهاردهم فروردین ماه سال ۱۲۹۹ خوشیدی در شهر اصفهان متولد گردید. کودکی و جوانی را در این شهر سپری کرد و در دوران جـوانی به کار شناخت عرفان ایرانی و خدمت در خانقاه‌های گوناگون ایران پرداخته‌ است کار پژوهش و شناسایی تاریخ و فرهنگ ایران را از خانقاه‌های سراسر ایران دنبال کرد.

دادبه در سالهای جوانی نزد سید رحیم اصفهانی و پس از آن نزد حسین ساعت‌ ساز (آواز و تار) را فراگرفت. وی شاگردانی نیز تربیت کرده است. از آثار آوازی او کاست برگ‌ سبز شماره ۱۱۵ و اجراهای خصوصی با اساتیدی چون حسن کسایی، احمد عبادی، محمد موسوی و … را می توان یاد کرد.

آنچه در کار پژوهش دادبه فراترین پایگاه را در زندگانی علمی و فرهنگی او پدید آورده است شناخت و چیرگی بی مانند او به تاریخ و فرهنگ ایران باستان بود که در بسیاری از دانشگاه‌های ایران به کار تدریس آن پرداخته بود و هزاران دانشجو در این رهگذر از دانش و بینش تاریخی و فرهنگی وی بهره مند گشته‌اند. چهل سال در دانشگاه‌های ایران به تدریس در زمینه خدمت به فرهنگ و تاریخ ایران بدور از نام و آوازه سپری کرد. چکیده دیدگاه های وی شامل دست نوشته‌های برجای مانده از او نزد شاگردان و فرزندش آریاسب دادبه نگهداری می‌شود.

وی اصالتا از روستا نشینان شهرستان دشتی استان بوشهر بوده‌ که پس از سال‌ها رنج و تحمل مشقت‌ های فراوان به یکی از موسیقیدانان بزرگ مبدل گشت.

پدر وی "شیخ غلامحسین حاجیانی" از خاندان کهن و تاریخی حاجیانی ابن مقفه در روستای مسیله عبدی (از توابع کاکی شهرستان دشتی) در استان بوشهر بدنیا آمده و در سن بیست سالگی برای تحصیل راهی نجف شده و در آنجا از شاگردان آخوند "ملا محمدکاظم خراسانی" و "جهانگیرخان قشقایی" و ... بوده و به توصیه "جهانگیرخان قشقایی" به همراه دوست خود "شیخ اسدالله ایزدگشسب (درویش ناصرعلی)" راهی سفر شرق شده و با سختی های فراوان به سبزوار رسیده تا از محضر "ملا هادی سبزواری" درس بگیرد ولی وقتی به آنجا می رسد ملا هادی فوت کرده بودند آنها از آنجا به "بیدخت گناباد" رفته و به "حضرت سلطان‌ علیشاه گنابادی" ارادت پیدا می کند و پس از سالها زندگی در بیدخت به اصفهان می رود و آنجا را برای زندگی انتخاب می کند و ازدواج می کند و تا پایان عمر به تدریس می پردازد و صاحب فرزندانی میشود که غلامرضا (استاد دادبه) یکی از آنها می باشد.

از ایشان دو فرزند به نامهای "ویشتاسب" و "آریاسب" پای به دنیا گذاشتند که هر دو از پدر بهره‌مند گشته و هم سو و هم آوای پدر در کار شناخت و پژوهش فرهنگ و تاریخ و هنر ایران باستان همگام شدند. استاد دادبه شاگردانی نیز تربیت کرده از جمله:

    محمدرضا شجریان،
    علیرضا افتخاری، سال ۱۳۶۰ که استاد تاج به دیار باقی شتافتند علیرضا افتخاری به نزد استاد "دادبه" رفت. استادی که علی رغم اینکه استاد معروفی در زمره موسیقی ایران نبود، اما دارای گوش و هوش موسیقایی قوی بود و سهم به سزایی در احیای دشتستانی داشت. استاد دادبه با افتخاری آواز و دو بیتی محلی و نیز صدا سازی کار کرد.
    کیخسرو پورناظری،
    سیمین حقی،
    محمد موسوی
و ... اشاره کرد.

استاد شجریان اینچنین از دادبه می‌گوید: «از سال ۱۳۵۸، بعد از انقلاب، من با آقای دادبه یکی از اساتید اندیشه و مردی عارف که سررشتهٔ موسیقی داشتند، آشنا شدم و دائما در جلسات راجع به دیدگاه هنر و بنیادهای هنر و جامعه‌ شناسی هنر و دوران‌ شناسی هنر صحبت و بحث می‌کرد ... ردیف و تصنیف کار نمی‌کردند و یک مقدار شیوهٔ دشتستانی را از ایشان گرفتم. شاید مهم‌ترین بخش زندگی هنری من آشنایی با ایشان است و درک کلاس ایشان از سال ۵۸ که هنوز هم ادامه دارد.» (استاد شجریان: کتاب راز مانا)

استاد دادبه بیشترین تاثیر فکری را در من داشته و مرا دگرگون کرد. او نشان داد انسانیت مهم‌ترین مساله‌است. زندگی و تلاش برای انسان و آرمان‌ های انسانی، کلیدی بود تا استاد دادبه توجه مرا به آن معطوف کند تا سعی کنم آثار هنری و آواز را در جهت نیل به این مقصود پیش برم.

ویشتاسب دادبه فرزند بزرگ او در بهمن ماه سال ۱۳۷۹ خورشیدی درگذشت و استاد دادبه در "سحرگاه یازدهم مرداد سال ۱۳۸۰ خورشیدی" به دنبال مرگ فرزند درگذشت.

                                                                                                   "روحش شاد"

دانلود در ادامه ی مطلب

باز دلم میل خرابات کرد

در این مطلب ویژه چند آواز از یکی از دوستان "آقای فولادی" گذاشتم

امیدوارم که اهلش بپسندن

دانلود در ادامه ی مطلب

بزرگداشت استاد شهناز و صحبت های استاد شجریان

ابوعطای بی نظیر شهناز

جلیل شهناز، در سال ۱۳۰۰ در اصفهان به دنیا آمد. تقریباً همه اعضای خانواده وی با موسیقی آشنایی داشتند و در رشته‌های مختلف هنر از جمله تار، سه ‌تار، سنتور و کمانچه به مقام استادی رسیدند. پدرش «شعبان خان» علاقه وافری به موسیقی اصیل ایرانی داشت و علاوه بر تار که ساز اختصاصی او بود، سه‌تار و سنتور هم می‌نواخت. عموی او غلامرضا سارنج هم از نوازندگان کمانچه بود.

جلیل شهناز، از کودکی به موسیقی علاقه‌مند شد و نواختن تار را در نزد عبدالحسین شهنازی و برادر بزرگ خود حسین شهناز که به خوبی ساز می‌نواخت، آغاز کرد. پشتکار زیاد و استعداد شگرف جلیل به حدی بود که در سنین جوانی از نوازندگان خوب اصفهان شد.

شهناز، در جوانی با حسن کسایی (نوازندهٔ سرشناس نی) آشنا شد که این آشنایی آغاز همکاری بلندمدت آن دو بود. جلیل شهناز از سال ۱۳۲۴، در تهران ساکن شد و با رادیو تهران شروع به کار کرد و در بسیاری از برنامه‌ها به عنوان تک‌نواز شرکت کرد.

جلیل شهناز با سفر به تهران و اقامت به عنوان کارمند افتخاری شهرداری شد. این زمان مصادف بود با پخش برنامه‌های تخصصی موسیقی از رادیو و تلویزیون که جلیل شهناز از تکنوازان بی بدیل این دوران بود.

امکانات ضبط و استودیوهای تازه به خدمت گرفته رادیو تلویزیون این فرصت را به او داد تا بتوانند با پنجه و مضراب سحرآمیز خویش دل هر شنونده و بیننده‌ای را تسخیر کند. ضبط برنامه‌های فراوان و نیز کنسرت‌های مختلف با نوازندگان و خوانندگان معروف آن عصر در تهران حاصل این دوران است.

این نوازنده تار در طول زندگی هنری خود با هنرمندان والای کشور از جمله فرامرز پایور، حبیب الله بدیعی، پرویز یاحقی، همایون خرم، علی تجویدی، منصور صارمی، رضا ورزنده، امیر ناصر افتتاح، جهانگیر ملک، اسدالله ملک، حسن کسائی، محمد موسوی، تاج اصفهانی، ادیب خوانساری، محمودی خوانساری، عبدالوهاب شهیدی، اکبر گلپایگانی، حسین خواجه امیری و محمد رضا شجریان همکاری داشته‌است.

وی در دههٔ ۱۳۶۰ همراه با فرامرز پایور (سنتور)، علی اصغر بهاری (کمانچه)، محمد اسماعیلی (تنبک) و محمد موسوی (نی) «گروه اساتید» را تشکیل داد و با این گروه، مسافرت‌های متعددی به کشورهای اروپایی، آسیایی و آمریکا داشت.

وی در سال ۱۳۸۳ به عنوان چهره ماندگار هنر و موسیقی برگزیده شد.همچنین در ۲۷ تیر سال ۱۳۸۳، مدرک درجه یک هنری (معادل دکترا) برای تجلیل از یک عمر فعالیت هنری به جلیل شهناز اهدا شد.

در سال ۱۳۸۷، محمدرضا شجریان، گروهی که با آن کار می‌کرد را به افتخار جلیل شهناز، گروه شهناز نام گذاشت.

شاید بتوان به جرأت عنوان کرد که جلیل شهناز نه تنها در بین نوازندگان تار بلکه بین تمام نوازندگان معاصر موسیقی اصیل ایرانی بی نظیر است و تک تک اساتید برجسته موسیقی، هنر او را در تکنوازی، بداهه نوازی و جواب آواز ستوده‌اند و می‌ستایند.

از آن جمله می‌توان به سخنان چند استاد بزرگ موسیقی و آواز که در آیین نکوداشت استاد جلیل شهناز و زنده یاد درویش خان در فرهنگسرای هنر در سال ۱۳۸۵ ایراد گردید اشاره نمود:

استاد حسن کسائی: شناخت موسیقی کار هرکسی نیست. همه موسیقی را گوش می‌دهند و دوست می‌دارند اما کسی که سره را از ناسره تشخیص بدهد و بتواند درک مقاماتی را که استاد شهناز نواخته‌اند داشته باشد بسیار نادر است. همه ساز می‌زنند و همه خوب ساز می‌زنند ولی قدرت نوازندگی و محفوظات و لحظات موسیقی که آقای شهناز می‌دانند و اجرا کرده‌اند، چیزی که در دست همگان باشد نیست. یعنی ردیف موسیقی ایران نیست. قدرت آقای شهناز در جواب دادن و دونوازی خارق العاده‌است. من ۶۰ سال با ایشان همنوازی کرده‌ام و ساز بنده با ساز شهناز گره خورده‌است.

استاد محمدرضا شجریان: ساز شهناز در من زندگی می‌کند و من با ساز شهناز زندگی می‌کنم. من تنها خواننده‌ای هستم که خودم را شاگرد جلیل شهناز می‌دانم. ساز این نوازنده بی بدلیل، یک ساز آوازی است؛ برخلاف دیگر نوازنده‌ها که ۸۰ درصد سازی می‌زنند و فقط ۲۰ درصد آوازی. جلیل شهناز به بیان واقعی در نوازندگی تار رسیده است؛ چرا که در گیرودار ردیف و تقلید از دیگران نماند و مانند آبشاری خروشان در جریان است.

داریوش پیرنیاکان: جلیل شهناز هنرمندی است که زاوایای بسیاری در سازش نهفته‌است. وی علاوه براشراف کامل بر ردیف و رموز آن، ویژگی منحصر به فردی دیگری نیز داشت. جواب آوازهای شاهکار و بی نظیر، استفاده از تمام امکانات ساز، نواختن بسیاری از گوشه‌های مهجور، رعایت جمله بندی در نوازندگی از جمله ویژگی‌های نوازندگی جلیل شهناز است.

من اینجا بس دلم تنگ است

واقعا چیزی برای گفتن در مورد این کار ندارم جز حسرت خوردن که چرا کاری به این زیبایی باید با این کیفیت باشه

"به زنده ی تو به مرده ی من"

دانلود قطعه ی تصویری

    مصاحبه محمد معتمدی در مورد اجرا در کنار موسیقی فلامنکو

                morgenland Festival

                Kopie Van Rosario

Download Dar Edameye Matlab